...

 

พระอาทิตย์กำลังขึ้น ... ท้องฟ้ามีก้อนเมฆลอยไปมา สลับสูงต่ำกันไป

แสงแดดกำลังคล้อยขึ้นสู่ที่สูง ทวีความร้อนมากขึ้น ..

 

ผมได้แต่นั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง ในระหว่างเดินทาง

...

 

อยากกลับไปอยู่ที่เดิมอีกครั้ง ...

ท้องฟ้าสีคราม หาดทรายสีขาว

 

เดินถือกล้อง ถ่ายอะไรไปเรื่อยเปื่อย ..

เวลที่เรามองลอดผ่านกล้องออกไป แล้วถ่ายอย่างไม่หยุดโดยไม่รู้ว่ามันจะออกมาสวยหรือไม่

แต่ภาพที่ถูกมองผ่านเลนส์ทำไมมันดูงดงามและอยากจะกดชัตเตอร์ไปเรื่อยๆ

 

คิดถึงความรู้สึกแบบนั้น

 

 

...

 

วนเวียน สับสน กังวล

 

มันเกิดอะไรขึ้น กับ เรื่องราวที่เดินทางมายาวไกล ... ความห่างไกลของกาลเวลามันก็ยังคงเป็นคำถามของตัวเราเอง ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

 

แต่เมื่อระยะ เริ่มห่างไกลขึ้น ทำไม มันยังเกิดคำถาม อีกมากมาย

 

บางทีมันก็ เหมือนจะหายดี

 

แต่บางทีกลับวุ่นวาย

 

เสียงของหัวใจบางทีมันยังสับสนเองเลย

 

ตัวไม่ใช่ของเราแต่หัวใจเป็นของเรา

 

แต่บางทีกลายเป็นของคนอื่น

 

พักหลังคิดอะไรไม่ค่อยออก ... ยิ่งคิดยิ่ง งง กับสิ่งที่คิด ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม

 

ทำไมต้องกลัว ?

 

....

 

 

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เสียใจ

 

เป็นครั้งแรกที่ผมเจอโรคแปลกประหลาดนี้ เมื่อวาน ที่หมอเขียนลงในใบรับรองแพทย์

 

"Tension Headache"

 

.... มันคืออะไร หลังจากนั้นผมลอง เสิร์สหาตามเว็บ และเจอคำตอบ

 

โรคปวดหัวจากภาวะความเครียด ...

 

โอ้ววว ตกใจเล็กน้อย

แต่ก็ไม่มากนัก เพราะผมคิดเอาไว้ว่ามันคงเปน

 

อาการเกิดจากการที่สมองเกิดการบีบรัด เป็นเวลานานๆๆ ซึ่ง ถามว่ามัน มีโอกาศหายขาดไหม

ไม่มี !!!

 

มันอยู่ที่ตัวเราเอง ว่าจะ สามารถกำจัดความเครียดลงไปได้ อย่างไร

ถึงอย่างไร มันก็เกิดจากความกังวล สะสม จน เราไม่รู้ตัวว่าเราเครียด ....

 

ผมได้รับยามา 1 ชุด ซึ่งก็ไม่รุว่ามัน ยาอะไรมั่งแต่รู้ว่ามันกินเข้าไปแล้ว มันมึนมาก

และทำให้คุณง่วง มากๆ

 

ตอนนี้ผมได้แต่ นั่ง หาไรทำไปวันๆ ทำงาน อย่าไปเครียด( ซึ่งมันทำยังไงวะ ไม่เครียดเนี่ย )

 

คงต้องปล่อยวางและ มองหาความสุข และ คงต้อง หาอะไร ที่มันทำให้เราสบายใจ มากขึ้นแล้วล่ะ

 

เลิกฟังโพส เลิกดูหนังหม่นๆ ไปสักระยะ

แต่ยังเล่นเพลงโพส เอ๊ะ ยังไง

แต่ เล่นแล้วมันมีความสุข

 

^^

ขอให้โรคนี้มันอย่ามาเยือนแด่ คนรอบข้างเลย

รักตัวเองมากๆ นะ ครับ

 

 

หนาว

 

 

ไม่แคร์

 

 

ไม่เข้าใจ

 

 

เจ๊บ

 

 

 

 

ตุลาคม...

 

เดือนแห่งการเริ่มต้นฤดูท่องเที่ยวของ ลมหนาวย่างกรายเข้ามา

แต่ ....

 

ลมฝนยังคงตรึงอยู่ ยาวจนไม่รู้ว่าหยดสุดท้ายของฤดูฝน จะหยุดลงเมื่อไร

แต่ความหนาวของลมฝนกับลมหนาวก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่

เพียงแค่ ระยะของความหนาวระหว่างรอบางสิ่งเพื่อทำให้อบอุ่น

หรือจะทำให้เราหายจากความเปียกปอนของฝน

 

แต่บางทีความสดชื่นของสายฝนมันก็ทำให้ ร่างกายมีความสดใสตามไปด้วย

 

ผ่านแล้วผ่านไป

 

 

พฤศจิกายน...

ลมหนาวหอบตามมากับ ฝน...

 

 

 

ติก ติก ติ๊ก ติก ติก ติ๊ก ....

 

ผมชินกับเสียงนี้และเริ่มรำคาญมัน แต่หลังจากนี้ คงจะไม่เจอกับมันอีก

 

สุดสัปดาห์ที่ผ่านมาเป็นครั้งแรกในชีวิต ทีได้เข้าห้องอัดอย่างมืออาชีพ และ มันก็ไม่น่าเชื่อ ว่ามันจะผ่านไปได้ด้วยดี

 

แต่ถึงมันจะออกมาได้ไม่เท่ากับวงอาชีพ แต่ ก็ผ่านออกมาด้วยคามสดและมีมิติ ของเพลงที่ดุดัน ตามอารมณ์ของเพลง

 

วันแรกเป็นอะไรที่เกินคาดไปนิด แต่ก็ผ่านัมนมาได้ จะด้วย อะไรก็แล้วแต่ แต่ผมว่ามันเป็นความสุดยอดของ FYC

 

มันคือพลังของคน 5 คน ที่คอยช่วยคอยฟังคอยปรับปรุงกัน มันเหมือนครอบครัวครับ

 

วันแรก อัดไป 5เพลง และเกือบจะได้ 6เพลง แต่ติดเรื่องของแทรคที่ไม่ตรงก็เลย ต้องเลื่อนมาทำอีกวัน

 

แต่แล้วก็ทำให้เราได้ อัดแทรคพิเศษเพิ่มเข้าไปอีกแทรค และเป็น วันเทค !!! รวดเดียว ทุกคนช่วยกันลุ้น

 

และคอยส่งอารมเพลงกันอยู่ข้างนอก ให้ผมได้ รู้ว่ามันต้อง ทำยังไงกับส่วนของผมต่อ

 

เป็นอัดที่สนุก ครับ ไม่เครียดเลย ไม่ได้ก็ เอาใหม่ และมันก็ไปได้ด้วยดี มีติดขัดบ้างแต่ก็ผ่านมันไปได้

 

มันเป็นส่วนเติมเต็มชีวิต ที่ขาดไม่ได้

 

ขอบคุณทุกคนมากครับที่เอาใจช่วย

 

ขอบคุณมากที่มาดู ....

 

ผมเข้าใจสิ่งที่มีค่ามากที่สุดในชีวิตเพิ่มขึ้นแล้ว

 

สิ่งที่เข้าใจกันมากที่สุด

 

มันไม่อยู่ห่างจากเราหรอกครับ

 

ถ้าคุณเปิดใจและค่อยมองออกไป คอยรักษากันให้ดี

 

Forgot Your Case First Album coming soon ......

 

ค่ำคืนที่ยาวนานได้ผ่านลงไปช้าๆ เปรียบเสือนกาลเวลา ที่คอยกลลั่นแกล้ง ความ คิดถึงของชายคนหนึ่ง

ที่มีต่อ หญิงสาวอีกคนหนึ่ง ... บางทีก้ได้ แต่มองออกไปบนฟ้า ที่มีเพียง ความมืดมิกของ กลางคืน

บางที ชายคนนั้นก็ไม่รุตัวเลยว่า เค้าได้ หลงคิดถึงอดีตอันแสนหวานภายใต้กลิ่นหอมจากใบหน้าของ เธอผู้นั้น

แต่เวลานี้ เค้าและเธอไม่ได้ เจอกันอีกแล้ว ได้เพียงแต่มองดูกันอยู่อย่างห่างๆ ความสวมงามของ ความรัก

ที่ น่าจดจำ เหมือน กลิ่ของ มวลหมู่ดอกไม้ อันเต้นระบำ ไปตาม ท้องทุ่ง ของยามเช้า

ความตารตรึงของสายตา ของเธอยังคงเป็น สายตาที่ แสนจะอบอุ่นสำหรับชายคนนั้น

และเมื่อเธอ ได้หลับตา ลงไป เค้าก็ ยังไม่สามารถละสายตาไปจากใหน้าของเธอผู้นั้นได้อีก

 

.... ชายคนนั้น ยังรักเธออยู่เต็มหัวใจ

สิ่งที่ พลาดพลั้งของทั้งสองคนนั้นก็ได้รับการอภัย

ขอเพียงรอวันเวลา ของ จันทราและสุริยามาเวียบพบเจอกันอีกครั้ง

มันคงจะดีก่านี้ หาก เราเพียงเปิดใจ และมองออกไปด้วยกัน

หวังว่า ท้องฟ้าในยามเหงาๆครั้งนี้ คงจะกถึงกันและกันอกีครา

 

คิดถึง

 

แสงตะวันลาลับเข้ากลีบเมฆ

เด็กๆ ต่างจับกลุ่มวิ่งเล่น ในตามสนามหญ้า

เสียง ผู้คน ต่าง พูดคุยกัน

 

สายลมพัดลมเอื่อย เข้าสู่ใบหน้าที่เย็น

ใบไม้ร่วงหล่นลงไปตามกระแสลม

ดอกไม้ เคลื่นไหวยังกับ รับรู้ถึงความรู้สึกของเรา

 

ความเหงาเริ่มครอบงำความรู้สึกทั้งหมด

มันคงจะอยู่เราไปอีกนาน

เราก็ได้แต่หวังว่า ลมที่หนาวเย็นจะพัดผ่านออกไป

 

ได้แต่เหม่อมอง ออกไปในท้องฟ้าที่มีแต่เมฆ

มองไม่เห็นดวงจันทร์เหมือนเคย

 

กลับมองตัวเอง ว่ามันก็แค่นั้น

 

เราจะเข้าใจความเหงาที่แท้จริงได้แค่ไหน

แต่แค่นี้ก็ทำเอา เศร้าได้ในชั่วพริบตา

 

...

พ่อ แม่ พากันจูงลูก กลับบ้าน

ตะวันลับขอบฟ้า

 

น้ำตาร่วง ...

 

 

 

ความเงียบที่ไม่มีใครมองเห็น

 

จริงๆ เราเองก็เป็นคนที่คิดอะไรเยอะแยะ มองให้ผ่านไป แต่บางที ก็หลงลืมอะไรบางอย่างไปโดยไม่รู้ตัว

 

บางทีก็หลงลืมคนข้างๆ ...

 

แต่คนข้างๆอาจจะเป็นจิ๊กซอว์ส่วนที่ขาดไปของชีวิต

 

หรืออาจจะเป็นเพราะด้วยนิสัย(สันดาน)ของเราเองที่มักจะพยายามจะให้มันมีความสุข

 

แฟนกับเพื่อน

 

...

 

เราเคยคิดว่ามันอยู่ด้วยกันได้

 

แต่บางทีความคิดมันก็ทรยศ

 

อยากกลับไปวิ่งเล่นเหมือนเด็กๆ

 

...

 

ตอนนี้ชีวิตเริ่มจะยุ่งวุ่นวายมากขึ้น หรืออาจะเป็นเพราะต้องทำอะไรมากขึ้น

 

เราใช้ชีวิตบนรถเมลล์วันๆหนึ่ง ไม่ต่ำกว่า 4 ชั่วโมง

 

ตอนแรกก็เริ่มสนุกแต่พอนานๆ กลับรู้สึกเบื่อมันมากขึ้น

 

เลยใช้เวลาบนรถ เอาไว้พักแรงโดยการแอบหลับเสมอ

 

ตอนนี้สุขภาพก็แย่ลงไป ป่วยง่ายขึ้น

 

เบื่อตอนไม่สบายมาก แต่ก็ได้แต่ต้องดูแลตัวเองให้มาก

 

ชีวืตมันก็แบบนี้แหล่ะ

 

...

 

อย่าลืมดูแลตัวเองนะ

 

เราชอบบ่น

 

มีคนเคยบอกว่าเราบ่นยังกับผู้หญิงเลย

 

แต่ก็เหมือน ถอนหายใจอ่ะ

 

ก็แค่ถอนให้มันโล่งๆ ก็แค่นั้น

 

อาจจะน่ารำคาญไปนิด ....

 

...

 

เดือนหน้าต้องฟิตมากๆ เข้าห้องอัดแล้ว

 

เอาใจช่วยกันหน่อย

 

 

 

 

อะไรก็เปลี่ยน ....

 

ชีวิตมันยาก ....

 

บางทีอะไร มันก็ไม่ได้เปลี่ยนหรอก แต่ คนเรามักจะคิดไปต่างๆนาๆ ว่า มันจะต้องเป็นยังงั้ยงงี้ จนวุ่นวายสับสนไปหมด

ผมเองก็เชื่อว่า คนเรามัน เปลี่ยนแปลงได้ มัน ต้องมีอะไรดลใจมากๆ ไม่ก็ต้อง มีความสำคัญ

เพราะปกติ ของคน นิสัย นั้นมันมักจะเป็นไปเรื่อยๆ มีแต่ลดหรือเพิ่มเท่านั้น มันไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ตาม คน หรือ สถานที่หรอก

มันอยู่ที่ อะไรสมควรหรือไม่สมควร

 

.... มาถึงก็บ่น เลยครับ 555

ไม่ได้ เข้ามาอัพเท่าไหร่

ชีวิต มันยุ่งยากน่ะครับ

 

มีอะไรต้องทำเยอะแยะ

 

จงเชื่อในหัวใจตัวเอง ครับ

ต้องแข็งแรงพอ

บางทีผมเองก็อ่อนแอ จน ตอนนี้ ไม่ใช่ตัวตน จิงๆ

 

ผมจะกลับบ้านเก่าจิงๆล่ะ

เป้นคนเก่า positive ๆๆๆๆๆ

 

 

มหลงทางน่ะ

 

 

อะไรมันสับสน เดินไปทางเก่า มันก็เปลี่ยนแปลงไป

 

อะไรๆมันก็ลงตัว แต่จิตใจ มันวุ่นวาย

 

ขอเวลาหาทางเก่าให้เจอก่อน นะ แล้วจะกลับมา

 

เริ่มใหม่กับกลางเดือนที่แสนจะ ทรมาน

เงินหมด ... !!!

 

ทำไงล่ะ เหลืออีก สองอาทิตย์ ?

ทำตัวผอมที่สุด ?

หิวน้อยที่สุด ?

 

แต่ .... ก็ยังพอมี

 

ผ่านไปกับ การเล่นครั้งที่ 4 (ที่มือเบสผมเค้าบอกว่า มักจะเล่นไม่ดี เหมือนอย่าง Mogwai )

แต่ก็ เป็นประสบการณ์ต่อไปว่า เจอ สถานการณ์แบบนี้แล้วจะแก้ไขยังไง

แต่ก็ ถือว่า โอเค ในระดับหนึ่ง

เชค จากผู้จัดแล้ว คร่าวๆ 150 คนได้

 

การเล่นสด แต่ล่ะครั้ง เราได้เพลงใหม่ มาเล่นกัน

คราวนี้ เริ่มเข้าทางขึ้น

และเรากำลังเดินหน้า ไม่ได้ ย่ำอยู่กับที่

เวลาแบบนี้แหล่ะ มันเป็นโอกาศที่เราจะ ค่อยๆก้าวเดินไป ได้อย่างใจ

 

พบกันใหม่ Next Live .... Next Month !!!! ????

 

thank you ,moon for Photo !!

 

 

 

 

 

 

 

 

..................

.......................

............................

.................................

 

คอมพัง  เฟล

 

 

ซ้อม ซ้อม ซ้อม

 

ผ่านพ้นไป 1 อาทิตย์ ชีวิตก็มีการเลปี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วอีกครั้ง

เหมือนความฝัน หรือความจริง

จนตอนนี้เหลืออีก 4 วันเท่านั้น

วงดนตรีวงหนึ่งที่ไม่ยอมร้อง

เพื่อสะสมประสบการณ์ เพื่อก้าวออกไปสู่โลกภายนอกมากขึ้น

ไม่รู้ว่าวันข้างหน้า วันที่ดอกไม้จะไม่ผลิบาน เราจะเดินกันไปทางไหน

แต่ ทุกคนก็เชื่อว่า เป็นทางที่เราเลือกเอง (ทำเสียงเหมือนพี่เบน Silly Fools )

 

FYC Live @ Cafe Democ ,Friday 14 March 2008

 

ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เพิ่งจะได้หยุดแบบ หยุดจิงๆไป 2-3วัน ก็รู้สึกถึงว่าการพักผ่อน มันเป็นยังไง

เพราะ หลังจากมาอยู่ที่นี่ก็ ทำงานๆ แต่ก็ได้เรียนรู้การทำงานแบบคนไทยๆจ๋าๆ เต็มๆ

เมื่อก่อนระบบมันเป็น แบบ ญี่ปุ่น เลยรู้สึกความแตกต่าง

ชอบแบบ ญี่ปุ่นมากกว่า แต่ ด้วยพื้นฐาน โครงสร้างที่ทำงานมันแตกต่าง

แต่หลังทำมาได้ 2 เดือน ก็ทำให้เป็นมนุษย์เงินเดือนมากขึ้น

ต้องตื่นเช้า เย็นกลับบ้าน แย่งขึ้นรถ รอรถนาน กินข้าวเยอะๆ ต้องเป็นเวลาอีก

จัดสรร เวลาให้ลงตัว พลาดแค่ 5 นาที อาจจะซวยได้

 

ช่วงที่ผ่านนั่งทำแต่งานกราฟฟิค แบนเนอร์ ออกแบบเวป แบนเนอร์ และก็แบนเนอร์

แต่พอมันผ่านไปได้ ก็เริ่มรู้สึกเออว่ะมันเริ่มทำได้ดีขึ้น เริ่มชัดขึ้น

ถึงแม้จะติดลูกมั่วไปบ้าง แต่ทำไงได้ล่ะ มั่วไว้ ดันได้นี่หว่า

งานเริ่มจะลงตัว เหลืองานพวกข้อมูลลูกค้าที่เกี่ยวกับเวปเท่านั้น ที่ยังไม่ได้ ทำเต็มๆ

แต่ยังมีเรื่องที่หนักใจและเหนื่อยกว่านั้นอีก

 

Forgot Your Case 1st Album ....

5 เดือนต่อจากนนี้คือความจริงของความฝันที่ต้องเดิน

 

ชีวิตมันยุ่งยากจริงๆ

 

 

 

 

เมื่อวาน เข้างานทันในรอบ หลายวัน แต่ ....

โดนใบรายงานของแต่ล่ะวัน มาสาย ตรึม เซง

ต้องตื่นแต่เช้ากว่าเดิม ให้ได้ ผ่านแล้วผ่านไป

หนำซ้ำพักหลัง การยืนรอรถนานๆ เริ่มทำให้ผมชิน กับมันมากขึ้น

เริ่มหาไรทำมากขึ้น บางที มันก็น่าเบื่อ

 

เห้อ แต่พรุ่งนี้ก็ได้หยุดแล้ว

จะดีใจดีไหม

งานยังตูม ตามอยู่เลย

 

 

หัวสมองที่ว่างปล่าว

 

ความคิดต่างๆ ที่เคยพร่ำออกมา กลับหายไป

 

เราหลงระเริงกับอะไรอยู่

 

ไม่เข้าใจ

 

 

ล่วงเวลาผ่านไปไม่นาน ก็จะเข้าสู่อีกปี

 

ดอกไม้ยังเติบโตที่ริมหน้าต่างเหมือนเดิม

 

ถึงแม้มันจะเคยเหี่ยวเฉาไป แต่ทุกครั้งที่ท้องฟ้าในยามเช้าแวะมาทักทาย

 

มันก็ฟื้นตัวจาก เรื่องราวที่โหดร้ายไดเสมอ

 

มันคงเหมือนกับการเอาตัวรอดไปในแต่ลละครังที่พบกับปัญหา

 

 

 

วันนี้ก็คงเป็นอีกวันที่ยังคงเหมือนเดิม

 

แสงแดดที่ขึ้นทางทิศตะวันออก ยังคงสว่างอบอุ่นอยู่

 

ยังคงรู้สึกถึงความสดใส บนใบหน้าของเธอเวลาที่ยิ้มกลับมาให้

 

แต่ตอนนี้ไม่รู้ฌะอจะเป็นยังไงบ้าง

 

หวังว่าคงได้นั่งมองพระอาทิตย์ขึ้นยามเช้าจากที่ใดที่หนึ่งเหมือนกัน

 

 

 

ขอบคุณ