บางวัน อยากจะให้ ท้องถนนที่เต็มไปด้วยรถ เปลี่ยนเป็นทุ่งหญ้าในยามเช้า

เหมือนแสงแดดที่ผู้คนต้องหลบหรือหนีจากมันให้ถูกต้องตัวเรา ได้รับรู้ความอบอุ่น มากกว่ากลัวแสงธรรมชาติ

บางทีสุดท้ายคนก็ชอบสิ่งที่มนุษย์ไม่ได้สร้างขึ้นเลย แต่ทำไมต้องทำลายธรรมชาติ

มุมมองที่จะช่วยโลก แต่การกระทำยังคงนึกถึงแต่ความสบายโดยไม่ลองมองดูคนข้างๆ

ละเลยในความเป็นสังคม แต่ใช้สังคมเป็นตัวถีบตัวเอง

บางทีการที่คนเราจะลดความอยากลงแล้วเปลี่ยนเป็นการเมตตา เราว่ามันคงจะดีขึ้นเยอะ

เรา สังเกตจากการเดินทาง มา หลายวันแล้วว่า ส่วนใหญ่ เค้าหน้าตาเครียดไปหมด

แม้กระทั่งกระเป๋ารถเมลล์ สถานการณ์ในรถเมลล์ก็ไม่ต่าง จาก ลิฟ ...

 

มันกดดัน เงียบสงัด

 

ความสดใสในตัวเราหายไปแล้ว

 

 

 

 

...

 

ทุกคืนที่ได้หลับตาลงนอนบนที่เก่า บางทีก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องมาอยู่ตรงนี้

 

ทุกครั้งที่หลับตา ยังคงนึกย้อนถึงวันเวลาที่ผ่านไป

 

ทุกเวลาที่ตื่น ก็มีเพียงที่เก่าๆ ในกลิ่นของยามเช้า ในอีกวัน

 

ไม่รู้ว่ามันจะอยู่แบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน

 

บางทีการที่เราเติบโตไป มันอาจจะเป็นการถอยหลังเข้าสู่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง

 

แต่บางครั้ง การย้อนเวลาก็อาจจะ ทำให้ได้นึกถึงความสุข หรือความทุกข์ที่ บังเอิญเจอะเจอ อีกครา

 

ความสวยงามก็ยังคงสวยงาม

 

ความหม่นหมองก็ยังคงมืดดำ อยู่เหมือนเช่นกัน

 

...

 

 

 

แล้วเมื่อไหร่จะไม่มีความสุขและเสียใจอีก

 

...

 

 

 

...

 

บางคนชอบตั้งคำถามมากมาย

 

บางคนชอบนั่งครุ่นคิดกับเรื่องของคนอื่น

 

บางคนชอบมองชีวิตของคนรอบๆ

 

แล้วคนไหนบ้าง จะมองเห็นตัวเอง

 

...

 

เมื่อเราอ่อนล้า เป็นคำตอบที่เรามองหามันจนเจอ

 

 

 

"เดินจับมือกัน ทุกสุขด้วยกัน หัวเราะร้องไห้ด้วยกัน มานานเท่าไหร่ ฉันไม่เคยลืมจากใจ

วันที่เรานั้น วันที่ทะเลาะ วันและคืนเหล่านั้นจะยังงดงามไม่เคยเปลี่ยนไป

ยังคงเป็นดั่งเหมือนกับเมื่อวาน อยู่ในส่วนลึกความทรงจำ แตกต่างกันแค่เพียงในตอนนี้

 

ฉันนั้นไม่ได้มีเธออยู่ข้างๆ เหมือนวันที่เราได้เดินข้ามผ่าน ทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่างมาด้วยกัน

นับเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุดแม้เป็นแค่เพียงเวลาสั้นๆ ที่เคยเกิดขึ้นกับฉันเพราะ เธอ .... "

 

 

 

ผมฟังเพลงนี้ หลายรอบ วนแล้ววนเล่า

จนผม ได้แต่นั่งคิดถึงหน้าของเธอ ไปจน ผมหลับตาแล้วหลับลงในความฝันที่ไม่มี ใคร

 

....

 

 

 

 

...

 

ภาพที่เคยคิดว่ามันคงอีกไม่นานจะได้เป็นความจริง

 

ภาพที่เคยวาดฝันไว้อย่างสวยงาม เริ่มจางหาย

 

ภาพในอดีต กลับย้อนคืนมา

 

ทำไมมันหม่นหมองเช่นนี้

 

ตอนนี้เราไม่สามารถคิดอะไรได้เหมือนเช่นเมื่อวาน

 

แรงบันดาลใจที่เราเคยคิดออกมาอย่างพรั่งพรู กับ มึนทึบไปหมด

 

ความสวยงามของภาพที่เคยถ่าย คำพูดที่เคยสนทนาต่างๆกับหลงเหลอเพียงอดีต

 

จากภาพสีกลายเป็นขาว-ดำ

 

นี่หรือการโดดเดี่ยวอย่างเฉียบพลัน

 

หวังว่ามันคงเป็นการตัดสินใจที่ดีของเธอนะ

 

ต่อไป คงมีเพียง Forgot Your Case เท่านั้น ที่พลักดันเราจนทุกวันนี้ได้

 

เหน็ดเหนื่อย

 

....

 

 

 

 

 

 

 

มันมืดมากช่วยที

 

...

 

 

 

 

 

 

 

...

 

อากาศในยามเช้าชั่งสดใส อะไรแบบนี้

 

แต่กว่าจะผ่านมรสุมของลมหนาวมาได้มันช่างทรมาน

 

ต้องใช้ความอดทนและรอคอยให้มันผ่านไปนานเท่าใด

 

ร่างกายก็เริ่มบอกบช้ำมากเท่านั้น

 

ที่เหลือก็เพียงแค่รอเวลาที่มันจะเยียวยาให้กลับขึ้นมาได้อีกครั้ง

 

และกำลังใจที่ขาดหายไปในบางช่วงก็อาจจะช่วยเป็นยาที่วิเศษที่สุดเลยก็ได้

 

...

 

 

 

แต่เมื่อรเผ่านช่วงที่แสนจะทรมานมาได้ก็ย้อมที่จะแข็งแกร่งขึ้นไป

 

แต่ ... ช่วงเวลานั้นทำไมมันถึงเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

ทั้งๆที่ เข้าใจ และรู้ว่าต้องทำยังไง

 

แต่มันก็ยังเกิดขึ้นอีก หรือควรจะอยู่เฉยๆ ไม่วิ่งไปทางนั้น

 

แต่เส้นทางที่เดินไปนั้น มันก็มีแค่ทางเดียว

 

เลือกเดินไม่ได้ แต่เลือกที่จะเดินยังไงมากกว่า

 

ขอให้มันลงเอยด้วยดีนะ

 

สายลมจะเข้าใจเองว่า ไม่มีอะไรที่จะได้มาง่ายๆ

 

...

 

 

 

 

 

 

 ... เวลาที่มีนั้นช่างน้อยลงไปทุกวัน

 

ในนาทีถัดไปไม่รู้ว่า จะได้มีโอกาศหยิบ สิ่งดีๆ เข้ามาในชีวิตได้อีกกี่นาทีต่อจากนี้

เพ

ราะในทุกสิ่งล้วนมีสองด้าน แต่บางที มันอาจจะไม่มีความหมายสำหรับเราอีกต่อไป

 

เพราะ เวลาที่มีในตรงนี้มันคุ้มค่า แก่การที่จะจบชีวิตลงไปได้ตลอดเวลา

 

ล้วนเป็นสิ่งที่ มองหากันออกไป ตามหาฝันที่ได้เรียนรู้ว่ามันมีอยู่จรงิ

 

แต่บางที ล้วนเป็นสิ่งโกหกหลอกลวงเราเอยมา เพื่อให้มาถึง ที่แห่งนี้

 

 

คุ้มค่าแล้วเหรอ ที่ตามหาสิ่งที่มองไม่เห็น

 

อะไรที่จริง แล้ว สิ่งที่เห็นอยู่คือความสุขใช่ไหม

 

ถ้าใช่ แล้วใยเธอถึงตามหามันอีก

 

เวลามันมีน้อยเหลือเกิน

 

 

 

 

...

 

บางครั้งเวลาที่ใช้มาเนิ่นาน ก็อาจจะไม่ได้เป็นเครื่องชี้วัด

แต่มันก็เป็นตัวกำหนดค่าไปโดยไม่รู้ตัว

 

แต่เมื่อเวลาหมดลงไป อาการต่างๆ มันรวบรวม

จนกลายเป็นอดีต ที่โหยหาได้ ตลอด

แต่สุดท้าย มันก็ไม่สามารถที่จะย้อนเวลากลับไปได้อีก

จงอยู่กับความจริง

อย่ามองไปข้างหลังและข้างหน้า

 

...

 

 

...

 

ไอแดด และสายลม

 

วันคืนที่ผ่านพ้นไป

 

ใบไม้ที่แห้งโรย

 

สายน้ำเย็นยะเยือก

 

 

อาจจะเป็นเพียงฤดูกาลของ แต่ละปีที่วนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่มันเป็นการเดินหน้า มิใช่ย่ำอยู่กับที่ แสงแดด ที่ร้อนแรงและ อบอุ่น

ต่างหมุนวนไปตาม เวลาของมัน

 

บางครั้งก็อยากจะหยุดเวลาเอาไว้เพียงแค่นี้

มันเหมือนบางสิ่งในอนาคตกำลังจะเข้ามาทำให้ ต้องรู้สึกเหน็ดเหนื่อยและ อ่อนล้า

แต่คงไม่ใช่วันนี้ ...

มันคงอีกนานแต่ ไม่รู้เมื่อไหร่

กี่ครั้งที่ ต้องเดิน วนเวียนไปในที่เดิมๆ

แต่จะมีกี่ครั้งที่มีคนเดิน คู่ไปด้วยกัน

และจะมีกี่ครั้งที่ได้เดินกลับมาที่เดิมกับ อีกคนเดิมอีกครั้ง

 

คนเราน่าจะเซทสมองใหม่ได้

ไม่ต้องลบอดีต ..

แต่แค่เซทค่ามันใหม่

 

 

....

 

someone need some space for us

 

i don't understand about space of us

 

but that 'll good or bad ,it was future

 

sometime someone need  more times

 

but the time is short !!!

 

 

 

 

miss u

:)

 

 

หลักจากสิ้นเสียงโทรศัพท์ เราก็รู้ได้ทันทีว่า มันคือ สัญญาณ อะไรบางอย่าง

แต่วันรุ่งขึ้น เรื่องที่มันจะจบกลับกลายเป็นดีอีกครั้ง การเดินทางอีกครั้ง

ถึงแม้ จะ ขุ่นมัวอยุ่เล้กน้อย ทริปนี้ เดินทางสู่ใต้เพียง 2 คน

มันเป็น อะไรที่ไม่คาดคิดเลย เพราะมันเป็นเพียงฝันมาตลอดเวลา

แต่ อะไรมันก็เกิดขึ้นได้เสมอ ....

 

ขอบคุณผึ้งน้อยที่เป็นเสมือนกาวให้เราสองคนได้ มาเดินทางด้วยกันอีกครั้ง

ขอบคุณ สภาพอากาศที่รู้เห็นเป็นใจ ...

ขอบคุณคนกระบี่ที่มีรอยยิ้มส่งให้กันเสมอ ...

ขอบคุณ Blue Moon ที่ยังรักและคิดถึงเสมอ

 

แล้วพายุก็ซัดโหมกระหน่ำ ...

 

หลงเหลือเพียงคราบน้ำตา และความทรงจำ

 

ยากที่จะลืมเลือน ยากที่จะ มองหา ยากที่จะหยุดร้องไห้

 

บางครั้งมันก็ไม่ต่างอะไรจากที่ๆแล้วมา แต่..มันไม่ได้เหมือนกันเลย

 

เพียงอายุ และสติ ที่กรั่นกรองทุกสิ่งทุกอย่าง ออกมาให้ดีที่สุด มีทางเดียวคือทำใจ แบกรับความรู้สึก

 

... แล้ววางมันไว้ที่เดิม

 

อดีตที่สวยงาม และปัจจุบันที่ฟุ้งเฟ้อ ... ฉันรักเธอ

 

แล้วนาฬิกามันก็อ่อนแรงลงไป

 

สำเนียงถ้อยคำ แววตาน้ำเสียง รอยยิ้ม ... มันจบลงไปแล้วจริงๆ เหรอ

 

ฉันเฝ้าให้มันเป็นเพียงแค่ความฝัน

 

แต่ในความฝัน ฉันตัดสินใจทำอะไรลงไปได้ถนัดมากขึ้น

 

ฉันเลือกอยู่กับความจริง และปล่อยให้มันเป็นเพียงปัจจุบัน ...

 

โลกที่แสนไกลของฉันและเธอเป็นเพียงแค่อนาคตตรงนั้น ยังคงอยู่ที่เดิม

 

ยังคงอยากจะไปให้ถึงจุดนั้น ... นั่นคือความจริง

 

โลกจริงๆ ...

 

 

 

"อย่าไปไหนอีกนะ ..."

 

คำพูด นี้ยังคงตรึงร่างกายของผมให้ต้องหยุดนิ่ง พร้อมน้ำตาที่เอ่อล้น

เพียงแค่กระพริบตา มันก็อาจจะไหลลงมาไม่หยุด

 

แล้วบทเพลงก็บรรเลงขึ้นมาเหมือนมันเข้ามากระชากวิญญาณให้กลับเข้าที่เดิม

"คนของเธอ ... "

 

ผมยังจดจำช่วงเวลาในนั้นได้ดี ผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไร แต่ทำไม มันถึงเข้าถึงอารมได้ขนาดนี้

ไม่รู้เพราะตัวพระเอกเล่นได้ดี และอินจัด หรือ มันเกิดขึ้นกับตัวผมเองถึงได้ เป็นแบบนี้

บางครั้งความรักมันก็ไม่ได้ต้องการไรมากมายนอกจากอยู่กับคนที่เรารัก ...

มันอาจจะเป็นเพียงความฝัน แต่ผมเองก็ อยากจะทำความฝันให้มันเป็นจริงซะที

ทุกคนต่างล้วนจะทิ้งความฝันไว้ เพียงเอาไว้นึกถึงเท่านั้น

แต่บางครั้งความฝันเองก็ พยายามหยิบยื่นโอกาศมาให้เราเสมอ ...

 

 

Happiness is ...

 

สุขใจยาม ที่ลมแห่งสายฝนได้พัดผ่านไป ไม่เหมือนดั่งวันวานที่ ขมขื่น

ไม่ว่า วันนี้จะต้องเศร้าหรือ ทุกข์เพียงใด ฉันก็ได้แต่หวังให้ได้โอกาศอยู่กับเธอให้นานที่สุด 

เพราะ ไม่รู้ว่าสายลมนั้น จะ หายไปเมื่อไหร่

 

ฉันชอบที่จะเห็นรอยยิ้ม ในเวลาที่เธอเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง

ในเวลาที่สายลมพัดผมของเธอปลิว

ในเวลาที่เธอไม่ได้มองมาที่ฉัน

เพราะเวลาที่เธอมองมาที่ฉัน ฉันมักจะคิดเสมอว่า เธอเป็นอะไรหนอ ?

 

ไม่ว่าจะพายุ หรือ ฟ้าฝนจะ ตกไม่หยุด ฉันก็รักเธอนะ ....

ขอเพียงให้ ช่วยกันเดินฟ่ามันออกไปพร้อมกัน พอแล้วล่ะ

 

อยากเห็นเธอกุมดอกไม้ในมือ ข้างขวา และจับมือของฉันข้างซ้าย

ขอบคุณที่ได้รักนะ คุณ ...

 

 

 

วันๆ หนึ่งก็ผ่านพ้นไป ... ฟ้าฝน ก็ หวนกลับมาอีกครั้ง 

 

เหนื่อยจัง

 

....

 

นอนล่ะนะ  

คิดถึง ...  

 

... แสงไฟ จากรถที่ยังคงวิ่งไปมา ในเวลาดึกดื่นเช่นนี้

ยังคงเดินทางต่อไป เสียงฝีเท้าที่อ่อนแรง ไม่มีแม้กระทั่ง

แรงหายใจ ... เสียงลมหายใจที่แผ่วเบา สายตาที่ เบลอ

แรงลมที่พัดมากระทบ ทำให้เราได้ ย้อน คิดถึง สิ่งที่ผ่านไป

แล้วน้ำตาก้ไหลริน ลงมา  ...  ไม่รู้สึกถึงความเศ้รา ไม่รู้สึกถึงความสุข

แต่กลับเป็นความ ชา ที่แทรกเข้ามาในหัวใจ

....

 

สองมือประสานจับมือกันไปตาม ทางที่เราเดิน

เสียงเพลงที่ กระแทกและ ร้าวราน ได้ ส่งเสียงไป รอบๆตัว

บทเพลงที่ถูกถ่ายทอด จาก นักร้องในตำนาน

มันทำให้ เราอยากจะ ทำตามอย่าง ถึงแม้ จะไม่ มีแรงพอ

แต่ก็ เปป็นแรงกระตุ้นให้เราได้ มีพลัง มากขึ้น

แต่ ไม่นาน แรงกระตุ้นได้เหือดหาย

 

...

 

ระหว่างเส้นทางที่เดินไป เรารู้สึก ว่า เรากำลัง จะย้อนเวลา

หรือ ใครบางคน กำลังย้อนเวลา ...

เราอยู่ในปัจจุบัน หรือเราเป็น ทามแมชชีน

มืออีกข้างที่ว่างปล่าว เราถือ ปจจุบัน ของระหว่างเรา

แต่ มือที่ว่างของ คุณอีกมือ กำ อดีต เอาไว้

 

แล้ว ตรงกลางระหว่างเรา นั้น หมายถึง อะไร ?

...

 

แก้มที่อาบไปด้วยน้ำตา มันช่างเย็นชาเหมือน น้ำแข็งที่กำลัง จะละลาย

หัวใจของเราตอนนี้ มันไปอยู่ไหน

เราเสียใจ 

 

เรารักใคร  

อดีต หรือ ปัจจุบัน

 

เราเป็นเรา  ไม่ได้เหมือน ไม่ใช่อดีต ไม่ใช่คนที่เธอรัก

เราจะ เป็น สิ่งที่ไม่มีอดีต ไม่มีปัจจุบัน ไม่มีอนาคต

กูร้องไห้ .............................................

 

 

"วันวันที่ผันผ่าน ... เรื่องราวมากมาย บนโลกนี้ ได้เวียนวนผ่านเข้ามา

 

ไร้ขอบเขต ที่จะจินตนาการได้ ... ไม่มีคำตอบจาก สิ่งที่ถูกกระทำลงไป

 

อะไรๆ ก็ มึนงงไปหมด เหมือนโดนทุบด้วยของแข๊ง แต่ดูเหมือน จะเป็นฉันเอง

 

ที่เป็นคนกระทำ ด้วย มือตัวเอง ... "

 

 

"ไม่มีอะไรเลย .. เหมือน กำลังสับสนในตัวตน

 

สับสนใน อารมณ์ ที่มัน ไม่รู้ว่า จริงหรือไม่จริง

 

ไม่รู้ว่าเราเป็นใคร เป็นอะไร ... รู้สึกเพียงไร้ประโยชน์

 

มึนงงใน ความเป็นตัวตน  แล้วมันจะจบไปเมื่อไหร่ "

 

 

 

 

 ... วันๆ ผ่านไป แล้วก็หมดลงไปอีกวัน

เวลามันชั่งเดินเร็วในเวลาที่กำลังเพลินไป

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่เวลาที่นั่งเหมื่อ

มองออกไปนอกหน้าต่าง เวลากลับเหมือน จะยื้อ หยุด

ให้ฉันต้อง มองไป อย่างนั้น ตลอดเวลา

 

กาลเวลามักจะหยุด เมื่อเรา กำลัง คิด

และเมื่อเราคิด ถึงใครสักคน มันก็เหมือน จะย้อน

ให้เรา นั่งมองไปในที่เดิมๆ ที่ไคยไปกับ คนๆ นั้น

ดอกไม้นั้น ยังอยู่ที่เดิหรือปล่าว ?

ทุกคำถามมักจะเวียนวนกลับมาที่เดิม เสมอ

ไม่ว่า จะผ่านไปกี่ฝน ดอกไม้นั้น ยังไม่มี ตายไปจากใจ

 

ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้ความคิดนี้ ย้อนกับมาในหัวของฉันอีก

คงเพียงเพราะ คำพูด ที่ได้ อ่าน ได้ยิน แทรกเข้ามาทำให้ หัวใจฉันต้อง อ้างว้าง ...

ความเงียบงันเกิดขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ ยังคงห่างไกลออกไป

แต่ก็ไม่สามารถจะยื้อ ให้ มาอยู่ตรงที่เดิม ได้อีกตลอดเวลา

มันยังคงต้องเดินไปตามเส้นทางของตัวเอง

สิ่งที่ต้องออกตามหา ... ทางที่เลือกเดินมักจะมองไม่เห็น

 

บางทีฉันเองก็ควรกลับไป มองที่หน้าต่างเหมือนเดิม

ปลดปล่อยให้เสียงเพลงบรรเลง ดังก้อง ในหัวใจที่ ร้าวราน

หัวใจที่เคย เต้นไม่เป็นจังหวะ หัวใจที่เคยชุ่มฉ่ำไปด้วย ละอองฝน

 

 

... กลัวจิงๆ

  

 

คิดถึงเธอ ...