แล้วพายุก็ซัดโหมกระหน่ำ ...

 

หลงเหลือเพียงคราบน้ำตา และความทรงจำ

 

ยากที่จะลืมเลือน ยากที่จะ มองหา ยากที่จะหยุดร้องไห้

 

บางครั้งมันก็ไม่ต่างอะไรจากที่ๆแล้วมา แต่..มันไม่ได้เหมือนกันเลย

 

เพียงอายุ และสติ ที่กรั่นกรองทุกสิ่งทุกอย่าง ออกมาให้ดีที่สุด มีทางเดียวคือทำใจ แบกรับความรู้สึก

 

... แล้ววางมันไว้ที่เดิม

 

อดีตที่สวยงาม และปัจจุบันที่ฟุ้งเฟ้อ ... ฉันรักเธอ

 

แล้วนาฬิกามันก็อ่อนแรงลงไป

 

สำเนียงถ้อยคำ แววตาน้ำเสียง รอยยิ้ม ... มันจบลงไปแล้วจริงๆ เหรอ

 

ฉันเฝ้าให้มันเป็นเพียงแค่ความฝัน

 

แต่ในความฝัน ฉันตัดสินใจทำอะไรลงไปได้ถนัดมากขึ้น

 

ฉันเลือกอยู่กับความจริง และปล่อยให้มันเป็นเพียงปัจจุบัน ...

 

โลกที่แสนไกลของฉันและเธอเป็นเพียงแค่อนาคตตรงนั้น ยังคงอยู่ที่เดิม

 

ยังคงอยากจะไปให้ถึงจุดนั้น ... นั่นคือความจริง

 

โลกจริงๆ ...

 

 

 

"อย่าไปไหนอีกนะ ..."

 

คำพูด นี้ยังคงตรึงร่างกายของผมให้ต้องหยุดนิ่ง พร้อมน้ำตาที่เอ่อล้น

เพียงแค่กระพริบตา มันก็อาจจะไหลลงมาไม่หยุด

 

แล้วบทเพลงก็บรรเลงขึ้นมาเหมือนมันเข้ามากระชากวิญญาณให้กลับเข้าที่เดิม

"คนของเธอ ... "

 

ผมยังจดจำช่วงเวลาในนั้นได้ดี ผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไร แต่ทำไม มันถึงเข้าถึงอารมได้ขนาดนี้

ไม่รู้เพราะตัวพระเอกเล่นได้ดี และอินจัด หรือ มันเกิดขึ้นกับตัวผมเองถึงได้ เป็นแบบนี้

บางครั้งความรักมันก็ไม่ได้ต้องการไรมากมายนอกจากอยู่กับคนที่เรารัก ...

มันอาจจะเป็นเพียงความฝัน แต่ผมเองก็ อยากจะทำความฝันให้มันเป็นจริงซะที

ทุกคนต่างล้วนจะทิ้งความฝันไว้ เพียงเอาไว้นึกถึงเท่านั้น

แต่บางครั้งความฝันเองก็ พยายามหยิบยื่นโอกาศมาให้เราเสมอ ...

 

 

Happiness is ...

 

สุขใจยาม ที่ลมแห่งสายฝนได้พัดผ่านไป ไม่เหมือนดั่งวันวานที่ ขมขื่น

ไม่ว่า วันนี้จะต้องเศร้าหรือ ทุกข์เพียงใด ฉันก็ได้แต่หวังให้ได้โอกาศอยู่กับเธอให้นานที่สุด 

เพราะ ไม่รู้ว่าสายลมนั้น จะ หายไปเมื่อไหร่

 

ฉันชอบที่จะเห็นรอยยิ้ม ในเวลาที่เธอเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง

ในเวลาที่สายลมพัดผมของเธอปลิว

ในเวลาที่เธอไม่ได้มองมาที่ฉัน

เพราะเวลาที่เธอมองมาที่ฉัน ฉันมักจะคิดเสมอว่า เธอเป็นอะไรหนอ ?

 

ไม่ว่าจะพายุ หรือ ฟ้าฝนจะ ตกไม่หยุด ฉันก็รักเธอนะ ....

ขอเพียงให้ ช่วยกันเดินฟ่ามันออกไปพร้อมกัน พอแล้วล่ะ

 

อยากเห็นเธอกุมดอกไม้ในมือ ข้างขวา และจับมือของฉันข้างซ้าย

ขอบคุณที่ได้รักนะ คุณ ...

 

 

 

วันๆ หนึ่งก็ผ่านพ้นไป ... ฟ้าฝน ก็ หวนกลับมาอีกครั้ง 

 

เหนื่อยจัง

 

....

 

นอนล่ะนะ  

คิดถึง ...  

 

... แสงไฟ จากรถที่ยังคงวิ่งไปมา ในเวลาดึกดื่นเช่นนี้

ยังคงเดินทางต่อไป เสียงฝีเท้าที่อ่อนแรง ไม่มีแม้กระทั่ง

แรงหายใจ ... เสียงลมหายใจที่แผ่วเบา สายตาที่ เบลอ

แรงลมที่พัดมากระทบ ทำให้เราได้ ย้อน คิดถึง สิ่งที่ผ่านไป

แล้วน้ำตาก้ไหลริน ลงมา  ...  ไม่รู้สึกถึงความเศ้รา ไม่รู้สึกถึงความสุข

แต่กลับเป็นความ ชา ที่แทรกเข้ามาในหัวใจ

....

 

สองมือประสานจับมือกันไปตาม ทางที่เราเดิน

เสียงเพลงที่ กระแทกและ ร้าวราน ได้ ส่งเสียงไป รอบๆตัว

บทเพลงที่ถูกถ่ายทอด จาก นักร้องในตำนาน

มันทำให้ เราอยากจะ ทำตามอย่าง ถึงแม้ จะไม่ มีแรงพอ

แต่ก็ เปป็นแรงกระตุ้นให้เราได้ มีพลัง มากขึ้น

แต่ ไม่นาน แรงกระตุ้นได้เหือดหาย

 

...

 

ระหว่างเส้นทางที่เดินไป เรารู้สึก ว่า เรากำลัง จะย้อนเวลา

หรือ ใครบางคน กำลังย้อนเวลา ...

เราอยู่ในปัจจุบัน หรือเราเป็น ทามแมชชีน

มืออีกข้างที่ว่างปล่าว เราถือ ปจจุบัน ของระหว่างเรา

แต่ มือที่ว่างของ คุณอีกมือ กำ อดีต เอาไว้

 

แล้ว ตรงกลางระหว่างเรา นั้น หมายถึง อะไร ?

...

 

แก้มที่อาบไปด้วยน้ำตา มันช่างเย็นชาเหมือน น้ำแข็งที่กำลัง จะละลาย

หัวใจของเราตอนนี้ มันไปอยู่ไหน

เราเสียใจ 

 

เรารักใคร  

อดีต หรือ ปัจจุบัน

 

เราเป็นเรา  ไม่ได้เหมือน ไม่ใช่อดีต ไม่ใช่คนที่เธอรัก

เราจะ เป็น สิ่งที่ไม่มีอดีต ไม่มีปัจจุบัน ไม่มีอนาคต

กูร้องไห้ .............................................

 

 

"วันวันที่ผันผ่าน ... เรื่องราวมากมาย บนโลกนี้ ได้เวียนวนผ่านเข้ามา

 

ไร้ขอบเขต ที่จะจินตนาการได้ ... ไม่มีคำตอบจาก สิ่งที่ถูกกระทำลงไป

 

อะไรๆ ก็ มึนงงไปหมด เหมือนโดนทุบด้วยของแข๊ง แต่ดูเหมือน จะเป็นฉันเอง

 

ที่เป็นคนกระทำ ด้วย มือตัวเอง ... "

 

 

"ไม่มีอะไรเลย .. เหมือน กำลังสับสนในตัวตน

 

สับสนใน อารมณ์ ที่มัน ไม่รู้ว่า จริงหรือไม่จริง

 

ไม่รู้ว่าเราเป็นใคร เป็นอะไร ... รู้สึกเพียงไร้ประโยชน์

 

มึนงงใน ความเป็นตัวตน  แล้วมันจะจบไปเมื่อไหร่ "

 

 

 

 

 ... วันๆ ผ่านไป แล้วก็หมดลงไปอีกวัน

เวลามันชั่งเดินเร็วในเวลาที่กำลังเพลินไป

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่เวลาที่นั่งเหมื่อ

มองออกไปนอกหน้าต่าง เวลากลับเหมือน จะยื้อ หยุด

ให้ฉันต้อง มองไป อย่างนั้น ตลอดเวลา

 

กาลเวลามักจะหยุด เมื่อเรา กำลัง คิด

และเมื่อเราคิด ถึงใครสักคน มันก็เหมือน จะย้อน

ให้เรา นั่งมองไปในที่เดิมๆ ที่ไคยไปกับ คนๆ นั้น

ดอกไม้นั้น ยังอยู่ที่เดิหรือปล่าว ?

ทุกคำถามมักจะเวียนวนกลับมาที่เดิม เสมอ

ไม่ว่า จะผ่านไปกี่ฝน ดอกไม้นั้น ยังไม่มี ตายไปจากใจ

 

ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้ความคิดนี้ ย้อนกับมาในหัวของฉันอีก

คงเพียงเพราะ คำพูด ที่ได้ อ่าน ได้ยิน แทรกเข้ามาทำให้ หัวใจฉันต้อง อ้างว้าง ...

ความเงียบงันเกิดขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ ยังคงห่างไกลออกไป

แต่ก็ไม่สามารถจะยื้อ ให้ มาอยู่ตรงที่เดิม ได้อีกตลอดเวลา

มันยังคงต้องเดินไปตามเส้นทางของตัวเอง

สิ่งที่ต้องออกตามหา ... ทางที่เลือกเดินมักจะมองไม่เห็น

 

บางทีฉันเองก็ควรกลับไป มองที่หน้าต่างเหมือนเดิม

ปลดปล่อยให้เสียงเพลงบรรเลง ดังก้อง ในหัวใจที่ ร้าวราน

หัวใจที่เคย เต้นไม่เป็นจังหวะ หัวใจที่เคยชุ่มฉ่ำไปด้วย ละอองฝน

 

 

... กลัวจิงๆ

  

 

คิดถึงเธอ ...  

 

 

แสงตะวันนั้น ส่องแสงเจิดจ้า แต่ความร้อนนั้นมันหายไปไหน

แดดออกแรงขนาดนี้ ...

 

หรืออาจจะเป็นสายโลมแหง่ความหวังที่พัดโชยมาจากแดนไกล

ดินแดนที่มีเพียงเราสองคน "ดินแดนแห่งความฝัน"

ท่วงทำนอง แห่งความหวัง ที่โปรย ลงมาพร้อมกับ ละอองฝน

ถึงแม้ จะเนิ่นนาน แค่ไหน ไม่ว่าจะฤดูกาลใด ...

 

ฝนก็ยังคงเป็นตัวแทนของ เรา อยู่เสมอ

จะมีครั้งไหนเล่า ที่ทำให้คิดถึงกันได้ ขนาดนี้

สิ่งที่ได้เดินร่วมทาง กันมาเหมือน มัน เคยเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่ทำไมไม่มีอะไรจะรู้สึกพิเศษไปมากก่านี้เลย

มันอาจจะดูแปลก ตา หรือ แปลกใจไปนิด

เส้นทางมันก็ไม่ได้โรยด้วยร้อยยิ้มเสมอ

 

รอยยิ้มที่อาภัพ ...

 

 

และแล้วเวลาก็ล่วงเลยมาถึง พลบค่ำ ละอองฝนที่โปรยปรายลงมา ก็ ชะล้าง ความเศร้าหมองลงไป

ความเสแสร้ง อดีต ... จินตนาการ ความฝัน

เหลือเพียงแต่ ... ปัจจุบัน

 

ขอบคุณ ฝนทุกหยด ที่คอยทำให้ใจชุ่มฉ่ำ

คิดถึงเธอพระจันทร์ดวงน้อย

 

 

 

... หมดเวลาแล้ว ใครคนหนึ่งได้พูดขึ้น

 

?

 

แล้วความมืดก็คลืบคลานเข้าสู่ กาลเวลาแห่งความสุขอีกครั้ง

แสงดาวที่ ดับสนิทไปเมื่อไม่กี่ ชั่วโมง ได้ฟื้นคืนกลับสู่ความสุขสว่างสดใสอีกครา

แล้ว เงาแห่งจันทราสะท้อนพื้นน้ำ ออกมาจากเงาดำของเมฆ

จั๊กจั่นเรไร ส่งเสียง จากกิ่งไม้ สู่ อีกกิ่งหนึ่ง

เสียงลม ที่เอื่อยเฉื่อย เข้าประทะบนใบหน้า ..

สายลมพา ปลายผมปลิวไสวไปตาม ทางของลม

 

... ปรากฎรอยยิ้ม ที่เหือดแห้งในยาม อาทิตย์เจิดจ้า

แสงอาทิตย์เผาผลาน พลังแห่งความรัก อันทรงพลัง

จืดจาง ... แต่ไม่ตายจาก

รัตติกาลแห่งเหมันต์ นั้นชั่งสั้น ยิ่งนัก

กาลเวลาที่ได้เจอะเจอ เธอมันชั่งเดินเร็ว เหมือนจรวดอะไรยังงั้น

 

รักแห่งจันทรามิเคยจืดจางไปตามเวลา

ถึงแม้ชั่วค่ำคืนนั้นจะไม่ส่องแสงสว่างเหมือนเฉกเช่นกลางวัน

แต่มันก็เพียงพอที่จะได้เอื้อมมือไปสัมผัส เธอจันทราสีน้ำเงิน

...

 

รักเธอนิรันดร ... พระจันทร์สีน้ำเงิน

 

 

 

 

 

...

 

อาการนิ่งสงบไร้สิ้นเสียงหายใจ

เสี้ยงวินาที ที่ไม่มีการเคลื่นไหว

ระบบประสาท ที่ ถ่ายทอด จาก กาย สู่ กาย

จากใจ สู่ ใจ ...

 

ส่องแสง ประกาย อย่าง ดาวที่ พรากจากท้องฟ้ามาเนิ่นนาน

กลับมาเถอะ ที่รัก ไม่ว่าจะอยู่แห่งหนใด

กลับมายืนใน หมู่ท้องฟ้าอัน เหงาจับจิต

กลับมา ส่องแสงให้ ค่ำคืนได้ ชะล้างความเศร้าหมอง

 

แผ่วเบาไร้ กลิ่นที่หอม

เคลื่ยนไหว ไปตามจังหวะ

อ่อนละมุน อบอุ่น

 

...

...

....

ผมได้แต่นิ่งเงียบ และอึ้ง หลังจากที่ได้จดจำ ถ้อยคำต่างๆนาๆ ล้วนเป็นถ้อยคำ ที่ลึกซึ้ง เต็มไปด้วยความ ท้อใจ

และน้อยใจ เสียงเพรียกของหัวใจของเธอนั้น เปรียบเสมือนรอยยิ้ม ที่ อาบไปด้วย ความเศร้าหมอง ...

...

อยู่ดีๆ น้ำตาก็ไหลพราก ... ไม่หยุด รู้แค่เพียง มันทำให้เราเศร้า แค่อยากเศร้า

ไม่ได้ ต้องการแสดงความใสซื่อ หัวใจที่ไร้ ความรู้สึก แต่เป็น การเอื้อมมือไปสัมผัสมือที่เย็นชา ... หนาวไปถึงขั้วหัวใจ

หดหู่ .... อะไรจะหดหู่ไปได้ขนาดนี้ ... ผมไม่เคยได้ อ่านอะไร แล้วเหมือน สายลมที่ มาปลิดชีพจร ด้วยคมมีด

ไม่มีอะไรจะหยุดยั้งลงไปได้ ผมอ่านแล้วอ่านอีก ทบทวนทุกคำพูด ที่ร้อยเรียง ด้วยหัวใจของเด็กตัวเล็กๆ คนหนึ่ง

ไม่มีแม้กระทั่งอ้อมกอดที่อบอุ่น มีเพียงความเงียบงันของหัวใจ

 

กลัว ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เสียงนาฬิกากลับมาดังอีกครั้ง หลังจากหลับใหล หายไป อยู่ พักหนึ่ง

ร่างกายที่อ่อนแรง และเหนื่อยล้ามา ไม่รู้ว่าเวลานั้นมันเดินเร็วหรือช้า

ในยามที่สุขใจแต่ไม่สบายกายนี่สิ มันก็ยังพอมีแรงทำอะไรต่างๆ ได้

แต่ไม่สบายใจ แต่กายสบายมันอาจจะกลับกลายเป็นไม่สบายก็ได้ :)

หมอจิงๆ อาจจะไม่ช่วยอะไรได้เลย ถ้าหาก หมอใจนั้น หายไป

ความรู้สึกเหมือน รอวันที่พระจันทร์และพระอาทิตย์มาเจอกัน *-*

เวลาที่ได้เจอกันเพียงน้อยนิด แต่เวลาที่อยู่ห่างไกลกันชั่งยาวนาน

 

คิดถึงเธอพระจันทร์สีน้ำเงิน .....

เช้าวันนี้ ตื่นขึ้นมาอย่าง อ่อนระทวย ... จาก ร่างกายที่อ่อนแรง ลงไป

ฉันไม่รู้ว่า ทำไม มันถึง ดู ย่ำแย่ลงไป บ่ายวันนี้ ฉันเลยอาจ ย้าย จากที่ทำงาน ไปสู่ ที่พักผ่อน ( ที่ฉันเกลียดมาก )

ฉัน นั่งรอ ผล ของการตรวจว่า จริงแล้ว ในร่างกายฉันมันเป็นอะไร ไป

แต่ที่สุดนั้นไม่ว่าจะเป็นอะไร ฉันก็ยังคงจะก้าวไปข้าวหน้าต่อไป ขอเพียงแรงยังพอมีเหลือพอที่จะ เดินต่อ

ยังมีอะไรอีกมากมายที่ต้อง แก้ไข และ พัฒนา จุดๆ หนึ่ง เมื่อ ถึงเวลาที่มัน จะหายไปบ้างมันก็คงจะไม่เป็นไร

แต่ ขอเพียงหัวใจมันได้กลับขึ้นฟื้น อีกครั้ง หัวใจ ฉัน ยัคงเปี่ยม ด้วยการรอคอย มากกว่า รอร่างกายให้แข็งแรง

แต่ ถึง ตอนนั้น ความเงียบ ได้ ครอบงำ ทุกสิ่ง ไปหมด ฉันจะทำอย่างไร ฉันจะเดินไปทางไหนดี

...

ฉันได้ แต่ นั่ง ฟังเรื่องราว ของ บทเพลงที่ ก้องในหู เพียง .... โลกที่ไกลแสนไกลที่ไร้ความรู้สึก

คิดถึง คุณ นะ ...