แล้วพายุก็ซัดโหมกระหน่ำ ...

 

หลงเหลือเพียงคราบน้ำตา และความทรงจำ

 

ยากที่จะลืมเลือน ยากที่จะ มองหา ยากที่จะหยุดร้องไห้

 

บางครั้งมันก็ไม่ต่างอะไรจากที่ๆแล้วมา แต่..มันไม่ได้เหมือนกันเลย

 

เพียงอายุ และสติ ที่กรั่นกรองทุกสิ่งทุกอย่าง ออกมาให้ดีที่สุด มีทางเดียวคือทำใจ แบกรับความรู้สึก

 

... แล้ววางมันไว้ที่เดิม

 

อดีตที่สวยงาม และปัจจุบันที่ฟุ้งเฟ้อ ... ฉันรักเธอ

 

แล้วนาฬิกามันก็อ่อนแรงลงไป

 

สำเนียงถ้อยคำ แววตาน้ำเสียง รอยยิ้ม ... มันจบลงไปแล้วจริงๆ เหรอ

 

ฉันเฝ้าให้มันเป็นเพียงแค่ความฝัน

 

แต่ในความฝัน ฉันตัดสินใจทำอะไรลงไปได้ถนัดมากขึ้น

 

ฉันเลือกอยู่กับความจริง และปล่อยให้มันเป็นเพียงปัจจุบัน ...

 

โลกที่แสนไกลของฉันและเธอเป็นเพียงแค่อนาคตตรงนั้น ยังคงอยู่ที่เดิม

 

ยังคงอยากจะไปให้ถึงจุดนั้น ... นั่นคือความจริง

 

โลกจริงๆ ...

 

 

 

"อย่าไปไหนอีกนะ ..."

 

คำพูด นี้ยังคงตรึงร่างกายของผมให้ต้องหยุดนิ่ง พร้อมน้ำตาที่เอ่อล้น

เพียงแค่กระพริบตา มันก็อาจจะไหลลงมาไม่หยุด

 

แล้วบทเพลงก็บรรเลงขึ้นมาเหมือนมันเข้ามากระชากวิญญาณให้กลับเข้าที่เดิม

"คนของเธอ ... "

 

ผมยังจดจำช่วงเวลาในนั้นได้ดี ผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไร แต่ทำไม มันถึงเข้าถึงอารมได้ขนาดนี้

ไม่รู้เพราะตัวพระเอกเล่นได้ดี และอินจัด หรือ มันเกิดขึ้นกับตัวผมเองถึงได้ เป็นแบบนี้

บางครั้งความรักมันก็ไม่ได้ต้องการไรมากมายนอกจากอยู่กับคนที่เรารัก ...

มันอาจจะเป็นเพียงความฝัน แต่ผมเองก็ อยากจะทำความฝันให้มันเป็นจริงซะที

ทุกคนต่างล้วนจะทิ้งความฝันไว้ เพียงเอาไว้นึกถึงเท่านั้น

แต่บางครั้งความฝันเองก็ พยายามหยิบยื่นโอกาศมาให้เราเสมอ ...