"วันวันที่ผันผ่าน ... เรื่องราวมากมาย บนโลกนี้ ได้เวียนวนผ่านเข้ามา

 

ไร้ขอบเขต ที่จะจินตนาการได้ ... ไม่มีคำตอบจาก สิ่งที่ถูกกระทำลงไป

 

อะไรๆ ก็ มึนงงไปหมด เหมือนโดนทุบด้วยของแข๊ง แต่ดูเหมือน จะเป็นฉันเอง

 

ที่เป็นคนกระทำ ด้วย มือตัวเอง ... "

 

 

"ไม่มีอะไรเลย .. เหมือน กำลังสับสนในตัวตน

 

สับสนใน อารมณ์ ที่มัน ไม่รู้ว่า จริงหรือไม่จริง

 

ไม่รู้ว่าเราเป็นใคร เป็นอะไร ... รู้สึกเพียงไร้ประโยชน์

 

มึนงงใน ความเป็นตัวตน  แล้วมันจะจบไปเมื่อไหร่ "

 

 

 

 

 ... วันๆ ผ่านไป แล้วก็หมดลงไปอีกวัน

เวลามันชั่งเดินเร็วในเวลาที่กำลังเพลินไป

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่เวลาที่นั่งเหมื่อ

มองออกไปนอกหน้าต่าง เวลากลับเหมือน จะยื้อ หยุด

ให้ฉันต้อง มองไป อย่างนั้น ตลอดเวลา

 

กาลเวลามักจะหยุด เมื่อเรา กำลัง คิด

และเมื่อเราคิด ถึงใครสักคน มันก็เหมือน จะย้อน

ให้เรา นั่งมองไปในที่เดิมๆ ที่ไคยไปกับ คนๆ นั้น

ดอกไม้นั้น ยังอยู่ที่เดิหรือปล่าว ?

ทุกคำถามมักจะเวียนวนกลับมาที่เดิม เสมอ

ไม่ว่า จะผ่านไปกี่ฝน ดอกไม้นั้น ยังไม่มี ตายไปจากใจ

 

ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้ความคิดนี้ ย้อนกับมาในหัวของฉันอีก

คงเพียงเพราะ คำพูด ที่ได้ อ่าน ได้ยิน แทรกเข้ามาทำให้ หัวใจฉันต้อง อ้างว้าง ...

ความเงียบงันเกิดขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ ยังคงห่างไกลออกไป

แต่ก็ไม่สามารถจะยื้อ ให้ มาอยู่ตรงที่เดิม ได้อีกตลอดเวลา

มันยังคงต้องเดินไปตามเส้นทางของตัวเอง

สิ่งที่ต้องออกตามหา ... ทางที่เลือกเดินมักจะมองไม่เห็น

 

บางทีฉันเองก็ควรกลับไป มองที่หน้าต่างเหมือนเดิม

ปลดปล่อยให้เสียงเพลงบรรเลง ดังก้อง ในหัวใจที่ ร้าวราน

หัวใจที่เคย เต้นไม่เป็นจังหวะ หัวใจที่เคยชุ่มฉ่ำไปด้วย ละอองฝน

 

 

... กลัวจิงๆ

  

 

คิดถึงเธอ ...  

 

 

แสงตะวันนั้น ส่องแสงเจิดจ้า แต่ความร้อนนั้นมันหายไปไหน

แดดออกแรงขนาดนี้ ...

 

หรืออาจจะเป็นสายโลมแหง่ความหวังที่พัดโชยมาจากแดนไกล

ดินแดนที่มีเพียงเราสองคน "ดินแดนแห่งความฝัน"

ท่วงทำนอง แห่งความหวัง ที่โปรย ลงมาพร้อมกับ ละอองฝน

ถึงแม้ จะเนิ่นนาน แค่ไหน ไม่ว่าจะฤดูกาลใด ...

 

ฝนก็ยังคงเป็นตัวแทนของ เรา อยู่เสมอ

จะมีครั้งไหนเล่า ที่ทำให้คิดถึงกันได้ ขนาดนี้

สิ่งที่ได้เดินร่วมทาง กันมาเหมือน มัน เคยเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่ทำไมไม่มีอะไรจะรู้สึกพิเศษไปมากก่านี้เลย

มันอาจจะดูแปลก ตา หรือ แปลกใจไปนิด

เส้นทางมันก็ไม่ได้โรยด้วยร้อยยิ้มเสมอ

 

รอยยิ้มที่อาภัพ ...

 

 

และแล้วเวลาก็ล่วงเลยมาถึง พลบค่ำ ละอองฝนที่โปรยปรายลงมา ก็ ชะล้าง ความเศร้าหมองลงไป

ความเสแสร้ง อดีต ... จินตนาการ ความฝัน

เหลือเพียงแต่ ... ปัจจุบัน

 

ขอบคุณ ฝนทุกหยด ที่คอยทำให้ใจชุ่มฉ่ำ

คิดถึงเธอพระจันทร์ดวงน้อย

 

 

 

... หมดเวลาแล้ว ใครคนหนึ่งได้พูดขึ้น

 

?

 

แล้วความมืดก็คลืบคลานเข้าสู่ กาลเวลาแห่งความสุขอีกครั้ง

แสงดาวที่ ดับสนิทไปเมื่อไม่กี่ ชั่วโมง ได้ฟื้นคืนกลับสู่ความสุขสว่างสดใสอีกครา

แล้ว เงาแห่งจันทราสะท้อนพื้นน้ำ ออกมาจากเงาดำของเมฆ

จั๊กจั่นเรไร ส่งเสียง จากกิ่งไม้ สู่ อีกกิ่งหนึ่ง

เสียงลม ที่เอื่อยเฉื่อย เข้าประทะบนใบหน้า ..

สายลมพา ปลายผมปลิวไสวไปตาม ทางของลม

 

... ปรากฎรอยยิ้ม ที่เหือดแห้งในยาม อาทิตย์เจิดจ้า

แสงอาทิตย์เผาผลาน พลังแห่งความรัก อันทรงพลัง

จืดจาง ... แต่ไม่ตายจาก

รัตติกาลแห่งเหมันต์ นั้นชั่งสั้น ยิ่งนัก

กาลเวลาที่ได้เจอะเจอ เธอมันชั่งเดินเร็ว เหมือนจรวดอะไรยังงั้น

 

รักแห่งจันทรามิเคยจืดจางไปตามเวลา

ถึงแม้ชั่วค่ำคืนนั้นจะไม่ส่องแสงสว่างเหมือนเฉกเช่นกลางวัน

แต่มันก็เพียงพอที่จะได้เอื้อมมือไปสัมผัส เธอจันทราสีน้ำเงิน

...

 

รักเธอนิรันดร ... พระจันทร์สีน้ำเงิน

 

 

 

 

 

...

 

อาการนิ่งสงบไร้สิ้นเสียงหายใจ

เสี้ยงวินาที ที่ไม่มีการเคลื่นไหว

ระบบประสาท ที่ ถ่ายทอด จาก กาย สู่ กาย

จากใจ สู่ ใจ ...

 

ส่องแสง ประกาย อย่าง ดาวที่ พรากจากท้องฟ้ามาเนิ่นนาน

กลับมาเถอะ ที่รัก ไม่ว่าจะอยู่แห่งหนใด

กลับมายืนใน หมู่ท้องฟ้าอัน เหงาจับจิต

กลับมา ส่องแสงให้ ค่ำคืนได้ ชะล้างความเศร้าหมอง

 

แผ่วเบาไร้ กลิ่นที่หอม

เคลื่ยนไหว ไปตามจังหวะ

อ่อนละมุน อบอุ่น

 

...

...

....

ผมได้แต่นิ่งเงียบ และอึ้ง หลังจากที่ได้จดจำ ถ้อยคำต่างๆนาๆ ล้วนเป็นถ้อยคำ ที่ลึกซึ้ง เต็มไปด้วยความ ท้อใจ

และน้อยใจ เสียงเพรียกของหัวใจของเธอนั้น เปรียบเสมือนรอยยิ้ม ที่ อาบไปด้วย ความเศร้าหมอง ...

...

อยู่ดีๆ น้ำตาก็ไหลพราก ... ไม่หยุด รู้แค่เพียง มันทำให้เราเศร้า แค่อยากเศร้า

ไม่ได้ ต้องการแสดงความใสซื่อ หัวใจที่ไร้ ความรู้สึก แต่เป็น การเอื้อมมือไปสัมผัสมือที่เย็นชา ... หนาวไปถึงขั้วหัวใจ

หดหู่ .... อะไรจะหดหู่ไปได้ขนาดนี้ ... ผมไม่เคยได้ อ่านอะไร แล้วเหมือน สายลมที่ มาปลิดชีพจร ด้วยคมมีด

ไม่มีอะไรจะหยุดยั้งลงไปได้ ผมอ่านแล้วอ่านอีก ทบทวนทุกคำพูด ที่ร้อยเรียง ด้วยหัวใจของเด็กตัวเล็กๆ คนหนึ่ง

ไม่มีแม้กระทั่งอ้อมกอดที่อบอุ่น มีเพียงความเงียบงันของหัวใจ

 

กลัว ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เสียงนาฬิกากลับมาดังอีกครั้ง หลังจากหลับใหล หายไป อยู่ พักหนึ่ง

ร่างกายที่อ่อนแรง และเหนื่อยล้ามา ไม่รู้ว่าเวลานั้นมันเดินเร็วหรือช้า

ในยามที่สุขใจแต่ไม่สบายกายนี่สิ มันก็ยังพอมีแรงทำอะไรต่างๆ ได้

แต่ไม่สบายใจ แต่กายสบายมันอาจจะกลับกลายเป็นไม่สบายก็ได้ :)

หมอจิงๆ อาจจะไม่ช่วยอะไรได้เลย ถ้าหาก หมอใจนั้น หายไป

ความรู้สึกเหมือน รอวันที่พระจันทร์และพระอาทิตย์มาเจอกัน *-*

เวลาที่ได้เจอกันเพียงน้อยนิด แต่เวลาที่อยู่ห่างไกลกันชั่งยาวนาน

 

คิดถึงเธอพระจันทร์สีน้ำเงิน .....