...

 

พระอาทิตย์กำลังขึ้น ... ท้องฟ้ามีก้อนเมฆลอยไปมา สลับสูงต่ำกันไป

แสงแดดกำลังคล้อยขึ้นสู่ที่สูง ทวีความร้อนมากขึ้น ..

 

ผมได้แต่นั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง ในระหว่างเดินทาง

...

 

อยากกลับไปอยู่ที่เดิมอีกครั้ง ...

ท้องฟ้าสีคราม หาดทรายสีขาว

 

เดินถือกล้อง ถ่ายอะไรไปเรื่อยเปื่อย ..

เวลที่เรามองลอดผ่านกล้องออกไป แล้วถ่ายอย่างไม่หยุดโดยไม่รู้ว่ามันจะออกมาสวยหรือไม่

แต่ภาพที่ถูกมองผ่านเลนส์ทำไมมันดูงดงามและอยากจะกดชัตเตอร์ไปเรื่อยๆ

 

คิดถึงความรู้สึกแบบนั้น

 

 

...

 

วนเวียน สับสน กังวล

 

มันเกิดอะไรขึ้น กับ เรื่องราวที่เดินทางมายาวไกล ... ความห่างไกลของกาลเวลามันก็ยังคงเป็นคำถามของตัวเราเอง ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

 

แต่เมื่อระยะ เริ่มห่างไกลขึ้น ทำไม มันยังเกิดคำถาม อีกมากมาย

 

บางทีมันก็ เหมือนจะหายดี

 

แต่บางทีกลับวุ่นวาย

 

เสียงของหัวใจบางทีมันยังสับสนเองเลย

 

ตัวไม่ใช่ของเราแต่หัวใจเป็นของเรา

 

แต่บางทีกลายเป็นของคนอื่น

 

พักหลังคิดอะไรไม่ค่อยออก ... ยิ่งคิดยิ่ง งง กับสิ่งที่คิด ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม

 

ทำไมต้องกลัว ?

 

....