ล่วงเวลาผ่านไปไม่นาน ก็จะเข้าสู่อีกปี

 

ดอกไม้ยังเติบโตที่ริมหน้าต่างเหมือนเดิม

 

ถึงแม้มันจะเคยเหี่ยวเฉาไป แต่ทุกครั้งที่ท้องฟ้าในยามเช้าแวะมาทักทาย

 

มันก็ฟื้นตัวจาก เรื่องราวที่โหดร้ายไดเสมอ

 

มันคงเหมือนกับการเอาตัวรอดไปในแต่ลละครังที่พบกับปัญหา

 

 

 

วันนี้ก็คงเป็นอีกวันที่ยังคงเหมือนเดิม

 

แสงแดดที่ขึ้นทางทิศตะวันออก ยังคงสว่างอบอุ่นอยู่

 

ยังคงรู้สึกถึงความสดใส บนใบหน้าของเธอเวลาที่ยิ้มกลับมาให้

 

แต่ตอนนี้ไม่รู้ฌะอจะเป็นยังไงบ้าง

 

หวังว่าคงได้นั่งมองพระอาทิตย์ขึ้นยามเช้าจากที่ใดที่หนึ่งเหมือนกัน

 

 

 

ขอบคุณ

 

 

 

 

บางวัน อยากจะให้ ท้องถนนที่เต็มไปด้วยรถ เปลี่ยนเป็นทุ่งหญ้าในยามเช้า

เหมือนแสงแดดที่ผู้คนต้องหลบหรือหนีจากมันให้ถูกต้องตัวเรา ได้รับรู้ความอบอุ่น มากกว่ากลัวแสงธรรมชาติ

บางทีสุดท้ายคนก็ชอบสิ่งที่มนุษย์ไม่ได้สร้างขึ้นเลย แต่ทำไมต้องทำลายธรรมชาติ

มุมมองที่จะช่วยโลก แต่การกระทำยังคงนึกถึงแต่ความสบายโดยไม่ลองมองดูคนข้างๆ

ละเลยในความเป็นสังคม แต่ใช้สังคมเป็นตัวถีบตัวเอง

บางทีการที่คนเราจะลดความอยากลงแล้วเปลี่ยนเป็นการเมตตา เราว่ามันคงจะดีขึ้นเยอะ

เรา สังเกตจากการเดินทาง มา หลายวันแล้วว่า ส่วนใหญ่ เค้าหน้าตาเครียดไปหมด

แม้กระทั่งกระเป๋ารถเมลล์ สถานการณ์ในรถเมลล์ก็ไม่ต่าง จาก ลิฟ ...

 

มันกดดัน เงียบสงัด

 

ความสดใสในตัวเราหายไปแล้ว

 

 

 

 

...

 

ทุกคืนที่ได้หลับตาลงนอนบนที่เก่า บางทีก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องมาอยู่ตรงนี้

 

ทุกครั้งที่หลับตา ยังคงนึกย้อนถึงวันเวลาที่ผ่านไป

 

ทุกเวลาที่ตื่น ก็มีเพียงที่เก่าๆ ในกลิ่นของยามเช้า ในอีกวัน

 

ไม่รู้ว่ามันจะอยู่แบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน

 

บางทีการที่เราเติบโตไป มันอาจจะเป็นการถอยหลังเข้าสู่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง

 

แต่บางครั้ง การย้อนเวลาก็อาจจะ ทำให้ได้นึกถึงความสุข หรือความทุกข์ที่ บังเอิญเจอะเจอ อีกครา

 

ความสวยงามก็ยังคงสวยงาม

 

ความหม่นหมองก็ยังคงมืดดำ อยู่เหมือนเช่นกัน

 

...

 

 

 

แล้วเมื่อไหร่จะไม่มีความสุขและเสียใจอีก

 

...

 

 

 

...

 

บางคนชอบตั้งคำถามมากมาย

 

บางคนชอบนั่งครุ่นคิดกับเรื่องของคนอื่น

 

บางคนชอบมองชีวิตของคนรอบๆ

 

แล้วคนไหนบ้าง จะมองเห็นตัวเอง

 

...

 

เมื่อเราอ่อนล้า เป็นคำตอบที่เรามองหามันจนเจอ

 

 

 

"เดินจับมือกัน ทุกสุขด้วยกัน หัวเราะร้องไห้ด้วยกัน มานานเท่าไหร่ ฉันไม่เคยลืมจากใจ

วันที่เรานั้น วันที่ทะเลาะ วันและคืนเหล่านั้นจะยังงดงามไม่เคยเปลี่ยนไป

ยังคงเป็นดั่งเหมือนกับเมื่อวาน อยู่ในส่วนลึกความทรงจำ แตกต่างกันแค่เพียงในตอนนี้

 

ฉันนั้นไม่ได้มีเธออยู่ข้างๆ เหมือนวันที่เราได้เดินข้ามผ่าน ทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่างมาด้วยกัน

นับเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุดแม้เป็นแค่เพียงเวลาสั้นๆ ที่เคยเกิดขึ้นกับฉันเพราะ เธอ .... "

 

 

 

ผมฟังเพลงนี้ หลายรอบ วนแล้ววนเล่า

จนผม ได้แต่นั่งคิดถึงหน้าของเธอ ไปจน ผมหลับตาแล้วหลับลงในความฝันที่ไม่มี ใคร

 

....

 

 

 

 

...

 

ภาพที่เคยคิดว่ามันคงอีกไม่นานจะได้เป็นความจริง

 

ภาพที่เคยวาดฝันไว้อย่างสวยงาม เริ่มจางหาย

 

ภาพในอดีต กลับย้อนคืนมา

 

ทำไมมันหม่นหมองเช่นนี้

 

ตอนนี้เราไม่สามารถคิดอะไรได้เหมือนเช่นเมื่อวาน

 

แรงบันดาลใจที่เราเคยคิดออกมาอย่างพรั่งพรู กับ มึนทึบไปหมด

 

ความสวยงามของภาพที่เคยถ่าย คำพูดที่เคยสนทนาต่างๆกับหลงเหลอเพียงอดีต

 

จากภาพสีกลายเป็นขาว-ดำ

 

นี่หรือการโดดเดี่ยวอย่างเฉียบพลัน

 

หวังว่ามันคงเป็นการตัดสินใจที่ดีของเธอนะ

 

ต่อไป คงมีเพียง Forgot Your Case เท่านั้น ที่พลักดันเราจนทุกวันนี้ได้

 

เหน็ดเหนื่อย

 

....

 

 

 

 

 

 

 

มันมืดมากช่วยที

 

...

 

 

 

 

 

 

 

...

 

อากาศในยามเช้าชั่งสดใส อะไรแบบนี้

 

แต่กว่าจะผ่านมรสุมของลมหนาวมาได้มันช่างทรมาน

 

ต้องใช้ความอดทนและรอคอยให้มันผ่านไปนานเท่าใด

 

ร่างกายก็เริ่มบอกบช้ำมากเท่านั้น

 

ที่เหลือก็เพียงแค่รอเวลาที่มันจะเยียวยาให้กลับขึ้นมาได้อีกครั้ง

 

และกำลังใจที่ขาดหายไปในบางช่วงก็อาจจะช่วยเป็นยาที่วิเศษที่สุดเลยก็ได้

 

...

 

 

 

แต่เมื่อรเผ่านช่วงที่แสนจะทรมานมาได้ก็ย้อมที่จะแข็งแกร่งขึ้นไป

 

แต่ ... ช่วงเวลานั้นทำไมมันถึงเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

ทั้งๆที่ เข้าใจ และรู้ว่าต้องทำยังไง

 

แต่มันก็ยังเกิดขึ้นอีก หรือควรจะอยู่เฉยๆ ไม่วิ่งไปทางนั้น

 

แต่เส้นทางที่เดินไปนั้น มันก็มีแค่ทางเดียว

 

เลือกเดินไม่ได้ แต่เลือกที่จะเดินยังไงมากกว่า

 

ขอให้มันลงเอยด้วยดีนะ

 

สายลมจะเข้าใจเองว่า ไม่มีอะไรที่จะได้มาง่ายๆ

 

...

 

 

 

 

 

 

 ... เวลาที่มีนั้นช่างน้อยลงไปทุกวัน

 

ในนาทีถัดไปไม่รู้ว่า จะได้มีโอกาศหยิบ สิ่งดีๆ เข้ามาในชีวิตได้อีกกี่นาทีต่อจากนี้

เพ

ราะในทุกสิ่งล้วนมีสองด้าน แต่บางที มันอาจจะไม่มีความหมายสำหรับเราอีกต่อไป

 

เพราะ เวลาที่มีในตรงนี้มันคุ้มค่า แก่การที่จะจบชีวิตลงไปได้ตลอดเวลา

 

ล้วนเป็นสิ่งที่ มองหากันออกไป ตามหาฝันที่ได้เรียนรู้ว่ามันมีอยู่จรงิ

 

แต่บางที ล้วนเป็นสิ่งโกหกหลอกลวงเราเอยมา เพื่อให้มาถึง ที่แห่งนี้

 

 

คุ้มค่าแล้วเหรอ ที่ตามหาสิ่งที่มองไม่เห็น

 

อะไรที่จริง แล้ว สิ่งที่เห็นอยู่คือความสุขใช่ไหม

 

ถ้าใช่ แล้วใยเธอถึงตามหามันอีก

 

เวลามันมีน้อยเหลือเกิน