Happiness is ....: 2007年1月

1月23日

เช้าวันอังคาร ทำไมมันถึงไม่มีแสงสีสวยๆ เหมือน วันก่อนๆ

มีแต่ท้องฟ้าหม่นๆ แดงห่างหาย ความเยือกเย็น อบอ้าว

ไม่หลงเหลือถึง สีชมพู ดั่งเช่นตัวแทนของวันอังคารเลยมิน้อย

หรือมันคือส่วนผสมของสีที่ถูกเจือจางไป

หรือถูกผสมซะจนเกิดความผิดเพี้ยนไป

แต่มันก็ยังคงเป็นวันๆหนึ่งที่แปลกไปจากเดิม

...

แต่ตราบใดที่วันแต่ละวันจะเป็นเช่นไร

ความตราตรึงของหัวใจ

ของความบังเอิญที่บังเกิด

มันมิได้ทำร้ายร่างกายและจิตใจ

ให้หมองเศร้าไปตามวันและเวลาแต่อย่างใด

1月22日

เช้า ตื่นขึ้นมาด้วยความมืดมัว จาก อดนอน ทำไม คำถาม มากมาย มักจะก่อเกิด ขึ้นในยาม ที่ฉัน กำลัง จะหลับ

และมันมัก จะมา ถามต่อ เมื่อฉัน ตื่น และ มัน มัก จะปล่อย คำถาม ให้ฉันสงสัย ไปทั้งวัน จนก่า ฉัน จะ หย่อน ตัวพักกาย ลงไป

เมื่อนั้น มัน จะมาทวง คำตอบ ?

คำถามที่ไม่มีคำตอบ ?

และเช้า วัน หนึ่ง ก็ ผ่านไป

เสียงฟ้าร้อง ดังมาแต่ไกล แสงสีทองในยามเช้า นั้น เลือน ลางจากไป ไม่รู้ว่ามันจะกลับลงมาให้ความอบอุ่นเมื่อใด

แต่ กระนั้น ดอกไม้ นอกหน้าต่าง มันก็มิได้เกรงกลัว มันยังคง บาน ราวกะยิ้มสู้ กะ สายฝนและ สายลม

ดอกไม้ ...

ถึงแม้สีสัน ของ มัน จะ มิได้ สดใส เหมือน วันที่ฟ้าสดใส

ดอกไม้ก็ คือ ดอกไม้